مثل همیشه منتظرش بودم چون سالی یک بار افتخار به من می داد با تمام متانتش وارد شد بهترین نقطه قلبم را برایش آراستم تا زیبا به مهمانی الله بروم

رمضان همیشه برای من یاداور دیدار با محبوب بود با وجودش تمام زنگارهای قلبم که ناخواسته در طول یکسال دوری نشسته بود پاک نمودم تا در فراسوی خیالم بغض کودک ده ساله ای که در پس  سفره خالی بود ببینم

اکنون که فصل میعاد فرا رسیده دست های خالی خودمان را بلند می کنیم و به هر زبان که می دانیم تمنای بخشش کنیم وبه خاطر آنچه کردیم و نکردیم و ازش یک فرصت بگیریم که در این فرجه یک ماه به اصلاح خودمان بپردازیم ،حال یک سوال؟                     

                                          « خدایا من امسال فرصت دارم یانه؟  

                                                                                                         z.h.g.a